Ponad pół wieku po premierze „Złodzieje rowerów” zostawiają peleton daleko w tyle. Film Vittorio De Siki stanowi niedościgły
wzór kina społecznego. Włoski film zyskuje na wartości zwłaszcza, gdy porówna
się go z dokonaniami tabloidowych reportażystów w rodzaju Fabickiego czy
Glińskiego. W przeciwieństwie do złaknionych sensacji gryzipiórków ekranu, De
Sica potrafi operować niuansami. „Złodzieje rowerów” pozostają przejmujący, ale
nie brakuje im także pogody i wdzięku. Zabiegi reżysera nie tylko nie osłabiają
potencjału filmu, ale – przeciwnie – czynią go bliższym życia. Z dzisiejszej
perspektywy film De Siki robi wrażenie także jako intrygująca, choć posępna kronika życia
powojennych Włoch. Reżyser w towarzystwie aktorów – amatorów przemierza
nietypowe zakątki zrujnowanej stolicy. Chaotyczna wyprawa głównych bohaterów
znajduje swoje przystanki między innymi w kościele przerobionym na przytułek i
w „najlepszym burdelu w Rzymie”. Ukazane w filmie De Siki prozaiczne sytuacje z
biegiem czasu przekraczają swój banał i zwracają się w stronę ważnych zagadnień
moralnych. Prostota „Złodziei rowerów” wciąż sprawdza się lepiej niż kiczowata
ornamentyka zdobiąca filmy wielu jego epigonów.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kino włoskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kino włoskie. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 16 grudnia 2013
piątek, 26 kwietnia 2013
Nieudana sztuczka - recenzja "Reality" Mateo Garrone
"Reality" pozwala uznać za pewnik zdanie, które dotychczas stanowiło tylko nieśmiałe przypuszczenie. Mateo Garrone należy do najbardziej przecenianych twórców współczesnego kina europejskiego.
W nowym filmie reżyser snuje opowieść o neapolitańskim sklepikarzu, który sprzeniewierza się własnej naturze, by zostać gwiazdą mediów. Przy okazji Garrone wpada w zastawioną przez samego siebie pułapkę i mimowolnie tłumaczy naturę własnego fenomenu. W "Gomorrze" włoski twórca przypominał prowincjonalnego chuligana próbującego imitować twardziela Scorsese. Tym razem jako średnio zdolny kuglarz pretenduje do roli następcy iluzjonisty Felliniego. Garrone, tak jak twórca "Ginger i Freda", usiłuje zmetaforyzować włoską rzeczywistość jako niekończące się reality show. Niestety, zamiast wielkim bratem okazuje się wyłącznie ubogim krewnym starego mistrza.
(...) Więcej na łamach Dziennika
niedziela, 30 października 2011
Papieska kremówka z haszyszem- recenzja "Habemus papam"
Nanni Moretti zdejmuje papieża z cokołu. W "Habemus Papam…" pozwala mu na ucieczkę z Watykanu i wtopienie się w tłum przechadzający się ulicami Rzymu.
Wykorzystujący ten karkołomny koncept film włoskiego reżysera zdążył już wzbudzić kontrowersje i doczekać się skrajnych interpretacji. "Habemus Papam…" nie jest jednak ani elementem obrazoburczej propagandy, ani aktem miłosierdzia dla pogrążonego w kryzysie Kościoła. Nanni Moretti nakręcił po prostu dojrzały film, w którym współczucie dla jednostki łączy z krytyką reprezentowanego przez nią środowiska.
"Habemus Papam..." zwraca uwagę jako znakomita robota reżyserska. Włoski twórca powściąga swoje zapędy do barokowego mnożenia wątków i przeludniania ekranu nadmierną ilością postaci. Nowy film Morettiego sytuuje się w równej odległości od hermetycznego "Kajmana" i ekshibicjonistycznego "Kwietnia".
Nie oznacza to bynajmniej, że filmowi brakuje cech charakterystycznych dla twórczości reżysera. Do najbardziej efektownych należy z pewnością ekscentryczne poczucie humoru. Moretti kpi sobie z uczestników konklawe przedstawionych jako rozkapryszone, nieprzystosowane do rzeczywistości dzieciaki. Scena, w której kardynałowie biorą udział w zorganizowanym naprędce turnieju siatkówki, poziomem absurdu dorównuje niezapomnianej sekwencji pokazu mody kościelnej z "Rzymu" Felliniego. (...)
Dalszy ciąg tekstu ukazał się w październikowym numerze miesięcznika Film
Etykiety:
festiwal w Cannes,
Habemus papam,
Jerzy Stuhr,
kino autorskie,
kino włoskie,
komedia,
kościół katolicki,
Michel Piccoli,
miesięcznik "Film",
Nanni Moretti,
recenzja filmowa
Subskrybuj:
Posty (Atom)

