Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Miłość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Miłość. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 31 marca 2016

Polacy nadrabiają stracony czas - rozmowa z Tomaszem Wasilewskim (kwietniowy miesięcznik "Zwierciadło")




Piotr Czerkawski: W „Zjednoczonych stanach miłości” opowiadasz historię czterech kobiet, które nie mogą znaleźć swego miejsca w Polsce wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Czy myślisz, że w dzisiejszych czasach ich życie byłoby szczęśliwsze?

Tomasz Wasilewski: Jestem pewien, że zarówno sto lat temu, jak i współcześnie wszystkie moje bohaterki odczuwałyby te same emocje.  Różnica polega na tym, że dziś ich pragnienia zostałyby pewnie łatwiej zaakceptowane przez otoczenie. Pytanie tylko, czy byłoby to dla mnie wciąż interesujące? W kobietach, które portretuję na ekranie, fascynuje mnie przecież właśnie rozdźwięk pomiędzy marzeniami, a niemożnością ich spełnienia.

W roku 1990 miałeś tylko dziewięć lat. Jak wspominasz tamten czas?

Wychowałem się w małym mieście bardzo podobnym do tego, które pokazuję w filmie. Pamiętam, że w każdą niedzielę chodziłem z rodzicami do kościoła, który stał w szczerym polu, a i tak co godzinę zapełniał się do ostatniego miejsca. Katolicyzm wywierał realny wpływ na styl życia – w całej okolicy nie było rozwodników ani rodzin bezdzietnych. Miałem poczucie, że wszyscy są do siebie podobni i żyją według tych samych wzorców, w jednakowych mieszkaniach w bliźniaczo podobnych do siebie blokach. „Zjednoczone…” wzięły się z tego, że po latach spróbowałem odpowiedzieć na pytanie: „Co właściwie mogło dziać się w życiu ludzi funkcjonujących w takich realiach?”.

Jak wyglądała wtedy pozycja kobiet?

Większość z nich spędzała czas w domach. Podczas gdy mężowie szli do pracy w jednostce wojskowej, moja mama i jej koleżanki spotykały się we własnym gronie, codziennie około południa rytualnie popijały kawę, pogrążały się w rozmowach, a potem wspólnie gotowały obiady dla rodziny. Jako dziecko regularnie im towarzyszyłem, przesiąkłem atmosferą tych spotkań. Równie duży wpływ wywarła na mnie starsza o cztery lata siostra, która często zapraszała do domu przyjaciółki.  To wszystko chyba tłumaczy dlaczego po latach napisałem „Zjednoczone…” właśnie z perspektywy kobiet.

Twoje bohaterki są mocno naznaczeni przez komunę. Czy myślisz, że dziś w naszym kraju zmagamy się jeszcze z piętnem poprzedniego ustroju?

Tych kilka lat życia w komunizmie bardzo mnie osobiście ukształtowało, choć trudno mi powiedzieć jak konkretnie. Moja starsza siostra na pewno odczuwa coś podobnego jeszcze mocniej. Świadomość, że jako kraj zmarnowaliśmy czterdzieści parę lat na funkcjonowanie w nieludzkim systemie może być paraliżująca, ale z drugiej strony sprawia, że teraz chętnie nadrabiamy stracony czas. Nie bez powodu Polacy masowo poparli przecież Unię Europejską, a dziś chętnie podróżują po świecie. 

(…)
Do scenariusza „Zjednoczonych…” wróciłeś po ośmiu latach przerwy. Jak dużo zmian wprowadziłeś do pierwowzoru?

Na pewno uczyniłem zawarte w nim emocje mniej ekstremalnymi. Poza tym zacząłem zadawać sobie inne pytania niż kiedyś. Dawniej związek Jacka i Agaty interesował mnie ogólnie jako relacja damsko – męska. Dziś liczy się dla mnie przede wszystkim fakt, że to para z 15 – letnim stażem. Cieszę się, że taka ewolucja w moim myśleniu nastąpiła i mam nadzieję, że będzie trwać dalej. Jestem wielkim fanem „Miłości” Hanekego i chciałbym nakręcić kiedyś równie mądry film. Doskonale wiem jednak, że jeszcze długo nie będzie to możliwe, bo wciąż mam za mało życiowego doświadczenia.

Byłeś zaskoczony faktem, że jury festiwalu w Berlinie uhonorowało cię właśnie za scenariusz?

Tak, bo do tej pory nagradzano mnie za reżyserię, a jako scenarzysta nie byłem za bardzo doceniany, szczególnie na festiwalach filmowych. Już w werdykcie podkreślono, że to także nagroda dla całej ekipy, bo sposób skonstruowania postaci pozwolił zabłysnąć czterem głównym aktorkom.  Po gali miałem przyjemność długo rozmawiać z Meryl Streep, która potwierdziła te słowa i powiedziała, że od razu po seansie jury uznało film za godny jakieś nagrody. Miałem wrażenie, że mówi szczerze. Tym bardziej, że potem weszła na poziom osobisty, wyznała, że bardzo przeżyła „Zjednoczone…”, doskonale rozumie jego bohaterki i dziękuje mi za ten film. Usłyszeć podobne słowa od wielkiej ikony kina to najpiękniejsze, co mogło mi się przytrafić.

Czy sądzisz, że Srebrny Niedźwiedź oprócz radości ściągnie na ciebie presję?


Na szczęście nie mam czasu, by o niej myśleć. Teraz marzę tylko o tym, by oderwać się od tego całego zgiełku, wyjechać gdzieś na miesiąc i dokończyć kolejny scenariusz. Muszę to zrobić, by jak najszybciej wrócić na plan.

(...)
Cały wywiad ukazał się w kwietniowym numerze miesięcznika Zwierciadło


niedziela, 29 grudnia 2013

Absurdalne podsumowanie roku 2013 roku w polskich kinach






Nagroda firmy Durex dla najlepszego filmu zachęcającego do używania prezerwatyw :  Bejbi blues” Kasi Rosłaniec

Nagroda imienia Lee Danielsa dla najlepszego filmu Lee Danielsa w polskich kinach: „Pokusa” Lee Danielsa


Nagroda imienia Lee Danielsa dla najgorszego filmu Lee Danielsa w polskich kinach: „Kamerdyner” Lee Danielsa

Nagroda imienia Markiza de Sade za najlepszy filmowy fetysz: Rudobrody karzeł liżący pachę Evy Mendes w „Holy Motors” Leosa Caraxa


Nagroda dla najlepszego polskiego filmu pod tytułem „Miłość”: „Miłość” Filipa Dzierżawskiego

Nagroda dla najgorszego polskiego filmu pod tytułem „Miłość”: „Miłość” Sławomira Fabickiego


Nagroda dla najlepszego polskiego filmu z zagranicy: „Polski film” Marka Najbrta


Nagroda imienia Paulo Coelho dla filmu z najbardziej sentencjonalnym tytułem: „Chce się żyć” Macieja Pieprzycy

Nagroda dla najlepszego rimejku niebędącego rimejkiem: „Django” Quentin Tarantino

Nagroda dla najlepszego filmu o Hiszpanii dziejącego się poza Hiszpanią: “Droga do Hiszpanii” Anji Salamonowitz

Nagroda imienia Katarzyny Bratkowskiej dla najlepszego filmu antyprokreacyjnego: „Życie Adeli. Rozdział 1 i 2” Abdellatifa Kechiche’a

Nagroda Polonii Amerykańskiej: „Wielki Liberace” Stevena Soderbergha

Nagroda dla najlepszego filmu o polskich księżach na Dominikanie: „Dotyk grzechu” Jii Zhangke 

Nagroda imienia Luchino Viscontiego dla najlepszego filmu o facecie w łódce od czasu „Śmierci w Wenecji”: „Życie Pi” Anga Lee

Nagroda imienia arcybiskupa Michalika dla filmu krzewiącego wartości chrześcijańskie: „Raj: wiara” Ulricha Seidla

Skarb Templariuszy dla filmu wyjaśniającego spiskową teorię dziejów : „Układ zamknięty” Ryszarda Bugajskiego

Nagroda imienia Jerzego Pilcha dla filmu, którego tytuł jest jednocześnie toastem: „Koniec czasu. Wszystko zaczyna się teraz” Petera Mettlera

Nagroda imienia Jesusa Franco dla najlepszego filmu nunsploitation: „Za wzgórzami” Cristiana Mungiu

Nagroda imienia Antoniego Macierewicza dla Najlepszego filmu o Smoleńsku: „Przelotni kochankowie” Pedro Almodovara

środa, 30 października 2013

"Zamiast poszukiwać guru, powinieneś pogadać z własnym ojcem" - rozmowa z Davidem Sievekingiem, twórcą "Nie zapomnij mnie"



Piotr Czerkawski: „Nie zapomnij mnie” to ujmująco lekki film na bardzo poważny temat. W jaki sposób udało ci się pogodzić tę pozorną sprzeczność?
David Sieveking: To w dużej mierze zasługa mojej matki – jej charakteru i osobowości. Wyszedłem z założenia, że Gretel nie chciałaby oglądać smutnego filmu o swojej chorobie. Jestem pewien, że film przepełniony czułością sprawiłby jej znacznie większą przyjemność. Miałem szczęście, że – inaczej niż w przypadku wielu osób cierpiących na demencję – matka nie stała się agresywna ani paranoiczna. Pod wpływem swojej choroby okazała się nawet łagodniejsza niż kiedyś. Tak przynajmniej twierdzili ludzie, którzy wcześniej uważali ją za wycofaną intelektualistkę.
W czym tkwiła największa trudność związana z realizacją tak osobistego filmu jak „Nie zapomnij mnie”?
Specyfika tego typu dokumentu polega na niemożności przygotowania precyzyjnego planu wydarzeń. Czułem się jakbym brał udział w podróży, której ostateczny cel pozostaje dla mnie nieznany. Początkowo zamierzałem zrealizować dokument, który skupi się właściwie tylko na procesie demencji i chorobie Alzheimera. Byłem szczęśliwy, gdy okazało się, że „Nie zapomnij mnie” w równym stopniu może okazać się opowieścią o związku uczuciowym między matką i ojcem.
Na czym, w twoim odczuciu, polegał sekret ich skomplikowanej relacji?
Odnoszę wrażenie, że jej najistotniejsza zaleta była w tym samym czasie największym przekleństwem. Rodzice przywiązywali bardzo dużą wagę do tego, by nie wywierać na siebie presji. Dobre pomysły bardzo często zamieniają się jednak w szkodliwe dogmaty. Matka i ojciec prawie nigdy się nie kłócili, ale jednocześnie niewiele wiedzieli o sobie nawzajem. Gretel była bardzo pomocna dla otoczenia, ale nikomu nie lubiła opowiadać o własnych problemach. Ojciec dopiero po latach dowiedział się, że luźna natura ich związku niekoniecznie odpowiadała matce tak bardzo jak mogło się wydawać.

(...)
„Nie zapomnij mnie” bardzo różni się od twojego poprzedniego filmu, równie gorąco przyjętego „David chce odlecieć”. Jednocześnie jednak wydaje mi się, że te tytuły mają ze sobą coś wspólnego.
Rzeczywiście, oba filmy są przecież autobiograficznymi dokumentami. Wydaje mi się, że „Nie zapomnij mnie” każe z jeszcze większym krytycyzmem spojrzeć na zachowanie niektórych bohaterów „Davida…”. Po zrealizowaniu „Nie zapomnij mnie” chciałbym powiedzieć im: „Może zanim zaczniesz szukać oświecenia w Indiach, rozejrzysz się najpierw po własnym domu? Zamiast poszukiwać guru, powinieneś lepiej pogadać przez chwilę z własnym ojcem”.
Oswajanie się ze śmiercią bliskich zawsze stanowiło istotny temat dla światowego kina. Jak oceniasz w tym kontekście słynną „Miłość” Michaela Hanekego?
Uważam, że to znakomite, bardzo intensywne kino. Warto jednak podkreślić, że Haneke portretuje rodzinę dysfunkcyjną. Córka głównych bohaterów nie jest w stanie zdobyć się na poświęcenie wobec najbliższych. To częsty problem i bardzo dobrze, że reżyser zwrócił na niego uwagę. Relacje między mną, a rodzicami ułożyły się jednak w sposób skrajnie odmienny i z tej przyczyny „Nie zapomnij mnie” bywa często zestawiane z „Miłością” na zasadzie kontrastu.
Wielu krytyków traktuje „Nie zapomnij mnie” jako dowód na to, że kino może stanowić element psychologicznej terapii. Czy zgadzasz się z takim podejściem?
Oczywiście, że tak. Potencjał terapeutyczny tkwi w bardzo wielu filmach dokumentalnych. Mój ojciec sam przyznał, że na planie czuł się jak w gabinecie psychoanalityka. Dzięki „Nie zapomnij mnie” wrócił myślami do swojej przeszłości i na powrót przekonał się o własnych zaletach. Cieszę się, że nie wahał się opowiedzieć przed kamerą także o swoich niepowodzeniach. Myślę, że taka postawa tylko przysporzyła mu sympatii widzów. Wiem, że publiczność z miejsca zakochiwała się również w mojej matce. Za sprawą filmu po raz kolejny przekonałem się jak wielkim szczęściem było dla mnie posiadanie takich, a nie innych rodziców.

Więcej na łamach Dziennika

piątek, 16 sierpnia 2013

Dzieje pewnego uczucia - recenzja "Miłości" Filipa Dzierżawskiego







Dokument Filipa Dzierżawskiego niejako mimochodem rozwiązuje najważniejsze problemy polskiego kina fabularnego. Dzięki „Miłości” otrzymujemy - nareszcie wiarygodną - rodzimą opowieść o dojrzewaniu. Film Dzierżawskiego pokazuje jak mogłoby wyglądać „Wszystko, co kocham”, gdyby jego reżyser inspirował się czymś więcej niż odpryskami własnych wspomnień unurzanymi w estetyce indie- rockowych teledysków. „Miłość” ogląda się jak film zrealizowany pod dyktando muzy Melancholii. Dokument Dzierżawskiego opowiada o – zaimprowizowanej po latach - próbie wskrzeszenia młodzieńczego entuzjazmu tworzenia. Choć wysiłki nie mogą okazać się skuteczne, sama wola ich podjęcia okazuje się zwycięstwem bohaterów. „Miłość” dysponuje także mocą odkłamywania stereotypów. Wyrafinowanym eksperymentom z muzyką jazzową towarzyszy w filmie Dzierżawskiego atmosfera plemiennej narady i buzującej testosteronem kłótni. „Miłość” – tak jak choćby „Jesteś bogiem” Leszka Dawida – z wdziękiem poddaje się nienachalnym interpretacjom politycznym. Dokument Dzierżawskiego rejestruje satysfakcję z łapczywego chłonięcia haustów  wolności. Z biegiem czasu atmosfera wspólnoty ulega jednak rozrzedzeniu, a reżyser z uwagą śledzi skrajnie odmienne sposoby korzystania ze zdobytej niedawno swobody. Wartość „Miłości” i klasa jej bohaterów polega na konsekwencji w obronie własnych wyborów, która nie przekreśla jednak dyskusji na temat ich zasadności.


poniedziałek, 29 kwietnia 2013

Miłość w Lecce - relacja z 14 Festival del Cinema Europeo




Festiwal Kina Europejskiego w Lecce z pewnością należy do najważniejszych wydarzeń kulturalnych w Apulii. Choć do sztabu organizatorów należy kilkadziesiąt osób, sama impreza zachowała przyjemną otoczkę przedsięwzięcia rodzinnego. Charyzmatyczny dyrektor festiwalu Alberto La Monica w pierwszej kolejności korzysta ze wsparcia swojego brata i matki. Wszyscy troje przez okrągły rok odwiedzają kolejne festiwale w poszukiwaniu najbardziej intrygujących tytułów ze Starego Kontynentu. Dowód sprawności organizacyjnej rodziny La Monica przynosi imponująca lista festiwalowych gości. W ubiegłych latach w Lecce bywali między innymi Nikita Michałkow, Emir Kusturica, czy – Europejczyk z wyboru – Terry Gilliam. Tegoroczną edycję uświetnił natomiast swoją obecnością Aki Kaurismaki, który doczekał się festiwalowej retrospektywy. Fiński twórca od samego początku dał do zrozumienia, że zamierza chadzać po Lecce własnymi ścieżkami. Gdy jednak już udało mu się oderwać od pokera i butelki wina, robił wśród dziennikarzy i widzów prawdziwą furorę. Konferencja prasowa z udziałem Kaurismakiego należała do najdowcipniejszych wydarzeń tego typu w jakich kiedykolwiek miałem okazję uczestniczyć. Przy odrobinie szczęścia w trakcie chętnie organizowanych bankietów i kolacji można było natknąć się w Lecce na niemniej interesujące persony. Trudno mi opisać własne zaskoczenie, gdy okazało się, że przypadkowo poznana włoska reżyserka okazała się dawną gwiazdą filmów Argento i Warhola. Kiedy indziej natomiast stojący obok mężczyzna przedstawił się nagle jako wnuk Vittorio De Siki. Ze znakomitą atmosferą kuluarowych dyskusji korespondowały pozytywne wrażenia wyniesione z sali kinowej.


Jak przystało na festiwal kina europejskiego, niemal każdy z konkursowych tytułów reprodukował najpopularniejsze wyobrażenia na temat kraju powstania. W rosyjskim Żyć piło się, rzecz jasna, dużo wódki i stosowało brutalną przemoc. Norweski Prawie mężczyzna opowiadał historię gnuśnego trzydziestolatka, który odmierza czas od imprezy do imprezy. Z kolei we francuskich Trzech światach bohaterowie uprawiali przypadkowy seks, a po wszystkim zasłuchiwali się w wykładach o Heideggerze. Może to wszystko i uproszczenia, ale już Leszek Kołakowski w Mini- wykładach o maxi–sprawach przekonywał przecież, że „stereotypowe obrazy innych narodów zwykle zawierają ziarno prawdy”.

Żarty na bok. Udana selekcja w Lecce pozwoliła zwrócić uwagę na co najmniej kilka filmów mogących  stanowić ozdobę każdego rodzimego festiwalu. Niestety, nie da się powiedzieć o triumfatorze głównej nagrody Złotego Drzewa Oliwnego. Jury – w którego skład wchodził między innymi wielki przyjaciel polskiego kina i szef kijowskiego festiwalu Molodist, Andrij Chalpachczi – postanowiło uhonorować Miłość Sławomira Fabickiego. Werdykt, który zaspokaja może moje ambicje patriotyczne, budzi niedosyt z punktu widzenia czysto kinofilskiego. Film Fabickiego z pewnością nie irytował tak jak choćby wspomniane Żyć, ale plasował się co najwyżej w środku festiwalowej stawki. Właśnie przeciętność i brak wyrazistości stanowią zresztą główne grzechy Miłości. Każdy kto pamięta z mediów relacje z inspirującej reżysera afery z udziałem byłego prezydenta Olsztyna zgodziłby się, że fikcja Fabickiego przestraszyła się opisywanej rzeczywistości. Gdyby za tę samą fabułę zabrał się twórca pokroju Wojciecha Smarzowskiego, moglibyśmy liczyć na film założycielski dla nowego gatunku „mayorsploitation”. Historia perwersyjnego polityka miałaby wówczas szansę zamienić się w demaskatorskie kino odsłaniające  hipokryzję małomiasteczkowych elit. W wersji Fabickiego bohater w rzeczywistości ochoczo eksplodujący śliną i innymi wydzielinami zamienił się natomiast w zbolałego gwałciciela – cierpiętnika.

(...) więcej w portalu Krytyki Politycznej



Na fałszywej nucie - recenzja "Kwartetu" Dustina Hoffmana





Dustin Hoffman zaprasza nas na wizytę w domu zbyt spokojnej starości. „Kwartet” wygląda jak efekt podświadomej inspiracji chybionym „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta. W obu filmach autentyczne problemy podeszłego wieku nikną pod naporem egzaltowanej iluzji. Emerytowani śpiewacy operowi z „Kwartetu” wydają się nie mieć innych rozterek niż przekomarzanki przy herbatce i deklarowana w codziennych rozmowach tęsknota za przebrzmiałą sławą. Seans filmu Hoffmana wzbudza tęsknotę za pamiętną „Miłością” Hanekego. Chwilami aż chciałoby się, aby ponury Austriak wpadł na plan, wsypał komuś arszenik do herbaty, innemu odłączył aparat słuchowy, a w finale udusił poduszką jakąś pretensjonalną diwę. W fałszywie wybrzmiewającym „Kwartecie” nie ma jednak miejsca na podobny wstrząs. Spóźniony debiut reżyserski Hoffmana wygląda jak efekt działania znudzonego emeryta, który postanowił spróbować w życiu czegoś nowego. W tym przypadku korzystniej było chyba jednak skoczyć na bungee.

poniedziałek, 31 grudnia 2012

Najlepsze filmy IV kwartału w polskich kinach



1. Miłość (Amour, Michael Haneke)


„Powolna agonia bohaterki ma w sobie wstrząsający autentyzm, który po raz ostatni można było zaobserwować bodaj w bergmanowskich „Szeptach i krzykach”. „Miłość” to kino z równie wysokiej półki, po dawnemu wizjonerskie i przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. (....)" - HIRO 11/2012


2. Moonrise Kingdom (Wes Anderson)




„Amerykański reżyser z wdziękiem potrafi połączyć w nim ekscentryczną komedię, inicjacyjną baśń i ujmującą opowieść o sile pierwszej miłości. Anderson uchyla przed nami drzwi do dziecięcej rupieciarni, oszałamiającej intensywną kolorystyką i bogactwem gadżetów (...)” - DZIENNIK 30.11.2012

3.  Niech żyją antypody (Viva Las Antipodas, Wiktor Kossakowski)


„Dokument Wiktora Kossakowskiego ma w sobie energię, której można spodziewać się po okrzyku manifestującym zachwyt nad światem. Jednocześnie jednak film rosyjskiego reżysera skutecznie broni się przed oskarżeniami o naiwność i egzaltację (...)" - DZIENNIK  9.11.2012

4. Mistrz (The Master, Paul Thomas Anderson)


 "Paul Thomas Anderson wciąż w mistrzowskiej formie. W swoim najnowszym filmie amerykański reżyser potwierdził reputację najbardziej przenikliwego, obok Todda Solondza, krytyka swojej ojczyzny. (...)- DZIENNIK 16.11.2012

5.  Operacja Argo (Argo, Ben Affleck)






„Operacja Argo” zakończyła się pełnym sukcesem. Trudno zgodzić się z przewrażliwionymi krytykami, którzy po tym filmie dostrzegają w Benie Afflecku wyłącznie zdolnego propagandzistę. W „Operacji Argo” bardziej niż ideologiczne wyrachowanie reżysera rzuca się w oczy jego młodzieńczy wręcz entuzjazm. (...)" - CINEMA ENCHANTE


6. Siedmiu psychopatów (7 Psychopaths, Martin McDonagh)




"Twórca „Siedmiu psychopatów” prowadzi wyrafinowaną grę z przyzwyczajeniami widza. Tam gdzie spodziewamy się erupcji przemocy film zaskakuje nas ekscentrycznym żartem a pozornie monotonną scenę potrafi ubarwić absurdalną puentą. (...)" - CINEMA ENCHANTE


7. Skyfall (Sam Mendes)






"Jeśli artystyczna klęska „Quantum of Solace” miała być gwoździem do trumny dla bondowskiej serii, „Skyfall” przynosi jej autentyczne zmartwychwstanie. Bodaj od czasu „Dziewczyny z tatuażem” Finchera nie mieliśmy na ekranie filmu, w którym radość ze snucia opowieści tak wyraźnie łączyłaby się z formalną maestrią reżysera.(...)" - CINEMA ENCHANTE


8. Bogowie ulicy (End of Watch, David Ayer)



"Bijący z filmu autentyzm stanowi przede wszystkim zasługę Ayera, który jako scenarzysta „Dnia próby” czy reżyser „Królów ulicy” zapracował na status speca od kina policyjnego..W swoim nowym filmie amerykański twórca wznosi się na wyżyny umiejętności. „Bogom ulicy” udaje się połączyć wdzięk „Zabójczej broni” z energią „Elitarnych” (...)" - DZIENNIK 16.12.2012


9. Take This Waltz (Sarah Polley)




"Sarah Polley już po raz drugi w karierze ujawnia niepospolity talent reżyserski. "Take This Waltz" z gracją balansuje na krawędzi rutyny i szaleństwa, poczucia bezpieczeństwa i skłonności do ryzyka. (...)" - DZIENNIK 5.10.2012


10. Kurczak ze śliwkami (poulet aux prunes, Marjane Satrapi, Vincent Paronnaud)



"Reżyserski duet zabiera widza w nostalgiczną podróż do Teheranu lat 50. Irańska stolica w niczym nie przypomina – znanej z telewizyjnych newsów – posępnej twierdzy ajatollahów. Filmowy Teheran tętni życiem, a reżyserzy robią wszystko, by zapoznać widza z jego barwami, smakami i zapachami. (...)" - DZIENNIK 26.12.2012


czwartek, 20 grudnia 2012

Najlepsze filmy roku 2012 w polskich kinach


Zapraszam do zapoznania się z moim wyborem najlepszych filmów roku 2012 w polskich kinach. Tradycyjnie uzasadniam każdy wybór krótkim fragmentem recenzji.

1. Człowiek z Hawru (Le Havre), Aki Kaurismaki


„Ostentacyjnie staroświecki film Kaurismakiego nie przypomina kawiarnianego lamentu nad teraźniejszością. Rozbrzmiewający francuskimi chansons i rockowymi szlagierami „Człowiek...” stanowi raczej buntowniczy hymn na cześć nostalgii wyzwalającej w bohaterach skrywany humanizm. (...)" - FILM 01/2012


2. Miłość (Amour), Michael Haneke


„Powolna agonia bohaterki ma w sobie wstrząsający autentyzm, który po raz ostatni można było zaobserwować bodaj w bergmanowskich „Szeptach i krzykach”. „Miłość” to kino z równie wysokiej półki, po dawnemu wizjonerskie i przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. (....)" - HIRO 11/2012

3. Wszystkie odloty Cheyenne'a (This Must Be The Place), Paolo Sorrentino



"Wszystkie odloty Cheyenne’a” podziwia się jak szaloną muzyczną improwizację. Film Paolo Sorrentino przykuwa uwagę błyskotliwymi dialogami, niewymuszonym liryzmem i wydobytymi z lamusa przebojami."- ESENSJA

4. Moonrise Kingdom, Wes Anderson


„Amerykański reżyser z wdziękiem potrafi połączyć w nim ekscentryczną komedię, inicjacyjną baśń i ujmującą opowieść o sile pierwszej miłości. Anderson uchyla przed nami drzwi do dziecięcej rupieciarni, oszałamiającej intensywną kolorystyką i bogactwem gadżetów (...)” - DZIENNIK/30.11.2012


5. Zapiski z Toskanii (Copie Conforme), Abbas Kiarostami



„Rozgrywający się w plenerach Toskanii romans bywa uznawany za najprzystępniejszy film w karierze reżysera, ale jednocześnie eksponuje wszystkie jego dotychczasowe fascynacje i obsesje.W „Zapiskach z Toskanii” prowadzona przez właścicielkę sklepu z antykami i poczytnego pisarza rozmowa o granicy między autentycznością a fałszem sztuki zamienia się w wyrafinowany flirt (...)" - DZIENNIK/ 9.03.2012

6. Lollipop Monster, Ziska Riemann

    „Lollipop Monster” bardziej niż „Salę samobójców” przypomina darkroom, w którym John Waters spotyka Michaela Hanekego. Niemiecki film o zbuntowanych nastolatkach pozostaje rozpięty w efektownym rozkroku między lekkością stylu a brutalnością spostrzeżeń, absurdalnym humorem a poruszającym autentyzmem (...) ” - FILM 02/2012
7.  Raj: miłość (Paradies: Liebe), Ulrich Seidl


„Rzeczywistość ukazana w filmie „Raj: miłość” wydaje się wyjęta z koszmarnego snu miłośnika komedii romantycznych. Wyeksponowane w tytule uczucie staje się przedmiotem finansowych transakcji, upokarzających błagań i desperackiej iluzji (...)" - HIRO 10/2012

8. Barbara, Christian Petzold



„Christianowi Petzoldowi udaje się uniknąć fabularnego efekciarstwa i psychologicznych uproszczeń ciążących starszemu o kilka lat "Życiu na podsłuchu" Floriana Henckela von Donnersmarcka. "Barbara" w pozbawiony patosu sposób – zaczerpnięty rodem z esejów Havla bądź poezji Barańczaka – odnotowuje istnienie swoistego heroizmu codzienności (...)” - DZIENNIK 23.11.2012

9. Najsamotniejsza z planet (The Lonliest Planet), Julia Loktev



„Film Julii Loktev to art house'owa medytacja szybko osiągająca intensywność egzystencjalnego horroru. Opowieść o amerykańskich turystach, którzy lekkomyślnie zapuszczają się w niedostępne rejony Kaukazu znakomicie akcentuje grozę tkwiącą we własnej nieprzewidywalności (...)” - CINEMA ENCHANTE

10. Niech żyją antypody (Vivan las Antipodas!), Wiktor Kossakowski



    „Dokument Wiktora Kossakowskiego ma w sobie energię, której można spodziewać się po okrzyku manifestującym zachwyt nad światem. Jednocześnie jednak film rosyjskiego reżysera skutecznie broni się przed oskarżeniami o naiwność i egzaltację (...)" - DZIENNIK  9.11.2012




piątek, 2 listopada 2012

Okrucieństwo miłosierdzia - recenzja "Miłości" Michaela Hanekego





Jakkolwiek przewrotnie by to nie zabrzmiało, „Miłość” stanowi zdecydowanie najsubtelniejszy film w dorobku Michaela Hanekego.

(...) 

Powolna agonia bohaterki ma w sobie wstrząsający autentyzm, który po raz ostatni można było zaobserwować bodaj w bergmanowskich „Szeptach i krzykach”. „Miłość” to kino z równie wysokiej półki, po dawnemu wizjonerskie i przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. W szlachetnie prowokacyjnym filmie Hanekego pozorne okrucieństwo z rąk ukochanego stanowi przecież najczystszy akt miłosierdzia.

Więcej w listopadowym numerze miesięcznika HIRO